De Confrontatie – Hoofdstuk 3

Mocht je deel 1 gemist hebben, die kun je hier vinden.
Mocht je deel 2 gemist hebben, die kun je hier vinden.

Na het traumatische bezoek zijn er jaren en jaren voorbij gegaan waarin ik regelmatig last had van vragen, gemis en nieuwsgierigheid. Ik leerde Vriendlief kennen en vertelde hem al snel hoe het allemaal zat, ik ken mijn vader niet, ik ben wel benieuwd, maar ik durf niet. Na er jaren over gefantaseerd te hebben, mist hij mij? Is hij benieuwd naar mij? Ik weet dat ik een broertje en zusje heb, weten die dat ik besta, wie ik ben? Hoe is mijn stiefmoeder? Waarom wilde hij mij niet zien? Ga ik hem ooit leren kennen?

Het is natuurlijk makkelijk om vragen te stellen en deze onbeantwoord te laten, vriendlief beloofde mij, dat hij mij ooit gewoon op een dag mee zou sleuren, zonder dat ik de gelegenheid zou krijgen om mij voor te bereiden. Dit is hem dan ook gelukt. Een paar maanden geleden, begin juni sleurde hij mij mee naar het huis van mijn vader. Ik weet al heel lang waar hij woont, en als er iemand uit deze wijk komt, vraag ik ook altijd of diegene deze familie kent, want ik ben gewoon heel nieuwsgierig naar ze.

Goed. De bewuste avond kwam, dat vriendlief en ik uit school/werk kwamen en dat hij opeens zei, zullen we naar je vader gaan? Ja is goed zei ik, erg kalm. Ik verbaasde mezelf ermee hoe rustig ik bleef eigenlijk. We stapten de bus in, en bij elke halte werd ik een beetje zenuwachtiger, totdat ik bij de halte aankwam, toen begon ik met stotteren en kon ik niet meer terug. Het mocht niet meer van mezelf. We zochten naar het goede nummer, en ik heb nog even een sigaretje gerookt, smintje genomen, en mijzelf moed ingesproken. Vriendlief moest me zo’n beetje mee trekken, want de zenuwen waren op zijn hoogst. We belden aan, de seconden tikten voorbij, en leken wel minuten te duren, en toen…

Ging de deur open, en keek ik récht in mijn eigen ogen. Ik zei uhm, uhm hoi, ik uhm ben, uhm, en ik sloeg dicht. Ik weet wie jij bent, zei hij. We hadden een gesprek, of nou ja, hij en vriendlief hadden een gesprek. Ik was verbaasd. Ik heb zíjn ogen, ik heb nog nooit iemand ontmoet met dezelfde ogen (ja het klinkt heel raar, ik weet het, dit was voor mij een heel bijzonder moment). Hij moest de avondvierdaagse lopen met zijn ándere kinderen, mijn  zusje is net 16, krijg ik te horen. Jij bent van begin juni toch? Uhm, nee, mei. Nouja, hij heeft me 20 jaar niet gezien, denk ik nog, misschien is hij me tóch vergeten.

Aan het einde van het gesprek (en mijn gestaar) beloofde hij me te bellen, om te kijken hoe verder.Gaf hij me een knuffel en een kus op mijn wang (daarna in tranen met vriendlief terug gelopen, ik bedoel! EEN KNUFFEL! VAN MIJN VADER) Voor de meeste kinderen normaal, voor mij de eerste keer dat ik het mij kon herinneren.

Terug in de bus appte ik mijn beste vriendin, ze zat onverwachts tegenover me, en huilde gezellig met me mee. Ik vertelde haar alles, en ze vond dit ook zo bijzonder voor mij.

één week later
Je kan wel begrijpen dat ik bij élk telefoontje die week met smart hoopte dat hij het zou zijn. Ik had net mijn laatste examen voor Nederlands gemaakt, en was in opperbeste stemming. De telefoon ging, privénummer. Ik neem op. Hij is het.

‘Hoi, met mij, je vader’
‘oh, hooi’ (glimlachend)
‘ja, ik bel even om te zeggen dat ik geen contact met je wil, als je vragen hebt kun je die nú stellen, maar ik wil dat je verder geen contact met mij opneemt, we hebben ons eigen leven en ik denk dat het te laat is’
‘Maar, uh, oké’ (de tranen worden hoorbaar in mijn stem)
‘Dus je hebt geen vragen meer?’
‘Nou, ja eigenlijk wel, maar dat is teveel voor dit telefoongesprek, dit is niet de tijd of plek daarvoor’
‘Oké, nouja ik wil geen contact, en wat anderen ook zeggen, dit is echt mijn eigen beslissing, BozeStiefmoeder heeft er niks mee te maken’
‘Oké, dag’
‘Dag’

En dat was het. Een week eerder was ik opgelucht over hoe geschrokken, maar toch aardig tegen mij was. Hij toonde interesse en ik dacht toch echt dat dit anders zou aflopen, maar helaas.

Je kunt het misschien wel begrijpen, maar ik heb de hele middag gehuild, nog steeds heb ik er moeite mee. Hij is een van die twee mensen die onvoorwaardelijk van mij moet houden. Als hij het niet doet, wie doet dat dan wel? Is een zin die regelmatig in mij opkomt, maar die ik ook gelijk wegdruk, want ondanks dat ik niemand heb om ‘pappa’ te noemen, heb ik wel een geweldige familie, een hartstikke lieve vriend die mij door alles heen trekt, en een geweldige Beste Vriendin, die hij beter niet tegen kan komen.

Dit was het laatste deel. Ik wilde er meer over schrijven, maar het doet mij teveel pijn op dit moment. Ik ben opgegroeid zonder vader, en moet gaan accepteren dat ik hem ook nooit ga leren kennen. Deze ‘trilogie’is meer voor mijzelf geschreven, omdat ik hoop dat ik het zo los kan laten. Sorry voor het lange stuk. Wil je er meer over weten kun je mij mailen via het contactformulier.

XOXO

Advertenties

8 thoughts on “De Confrontatie – Hoofdstuk 3

  1. Zou hij zo gedacht hebben, toen ik geen contact met hem wilde. Ik snap je verdriet lieverd, ik heb hem ook gemist.. Een vader, die van je houdt, die je knuffelt. die, die, die…. ach je begrijpt me wel. Ik heb ook makkelijk praten vergeleken bij jou.. ik ben ondertussen iets ouder en ik heb hem niet meer nodig. En als ik mijn poppetjes zie…dan knuffel ik die gewoon tien keer extra. Hij weet niet wat hij mist…

    Love As Always
    Di Mario

    Owh ja.. knuffel voor jou. Laat hem maar even geven door vriendjelief of mamalief.

    Like

  2. Tjee wat ontzettend kut voor je. Die wending verwacht je niet na hoe het bij de deur ging, daarnaast snap ik uberhaupt niet dat mensen die een kind op de wereld hebben gezet het lef hebben om een kind te weigeren. Al is het makkelijker gezegd dan gedaan, maar dit is niet iemand die het verdient om om te treuren. Ik hoop dat je hem achter je kan laten en de onvoorwaardelijkheid verder zoekt bij hen die het ook waard zijn om het daar te vinden. Sterkte!

    Like

  3. Een paar maanden geleden schreef ik een stukje over stiefbitches en van de week over opvoeding en onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen. Het lijkt er op dat hij onder invloed is van zijn vrouw, en wil het zichzelf niet te moeilijk maken denk ik. Hele slappe knieën heeft je vader, en totaal geen besef dat hij de hoop die je even had weggeslagen heeft. Ik snap het niet, en ik zal het nooit begrijpen. Je hebt je lieve moeder en vriend en oma en je nicht die er onvoorwaardelijk voor je zijn, koester dat, dat doe je al, en je vader? Die zullen we nooit begrijpen.. Sterkte en een dikke knuffel 😘

    Like

Praat gezellig mee!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s