De confrontatie, Hoofdstuk 1

Het volgende verhaal is deels waargebeurd, maar wie ben ik als ik mijn fantasie niet gebruik!? Ik heb mijn verleden opgeleukt met fantasie, het verhaal gaat over mij, en mijn vader. Die ken ik namelijk niet, en middels dit verhaal wil ik delen hoe ik ermee omga, en vroeger mee omging. Het verhaal begint als kind, en zal eindigen in het heden. Enjoy!

Normale kinderen groeien op met een pappa en een mamma, de meeste in mijn klas hebben een pappa en een mamma die nog bij elkaar zijn, nog wat zusjes en broertjes, groter, of kleiner. En ik? Ik heb geen pappa. Ik ging vroeger, toen ik klein was wel nog naar pappa, en mijn stiefmoeder. Maar mijn pappa wilde niet meer dat ik op bezoek kwam. Waarom weet ik niet, ik denk dat ik stout ben geweest. Mamma zegt dat ik nog te jong ben om het te begrijpen, ze zal het mij later wel uitleggen.

Op school zijn we aan het knutselen voor vaderdag, die is bijna, vlak voor de zomer. Ik heb aan de juf gevraagd waarom ik iets moet knutselen voor mijn vader. ‘Eliza’, zegt de juf. ‘blijf je bij de les’? Ik was even weggedroomd. We zijn met gips bezig, daar moet ik straks mijn handen in doen, en dan droogt het op. Als het opgedroogd is, dan moet ik er in mijn handschrift ‘voor de liefste pappa’ opschrijven. Dit wil ik helemaal niet, want ik heb geen liefste pappa! Mijn pappa wil mij niet, dus is hij niet lief. Of misschien ook wel, maar ben ik stout geweest, en komt hij mij daarom niet halen.

Naast mij zijn Lotte en Simone intensief bezig met hun gips. Lotte verteld dat ze samen met haar moeder en zusje Clara ontbijt op bed gaat maken voor haar vader, en dat ze daarna naar de Efteling gaan. Dat wil ik nou ook! ‘Wat gaan jullie eigenlijk doen Eliza?’ vraagt Simone. De andere kinderen in mijn klas begrijpen het niet, eigenlijk net zoals ik dat ik geen vader heb. ‘weet ik niet’ zeg ik, ‘ik denk dat ik bij oma ga slapen’. We klieren een beetje met het gips, en de juf wordt boos. ‘gaan jullie nou nog verder of hoe zit dat’ vraagt de juf. ‘Sorry’ zeggen wij alle drie in koor, en gaan stilletjes verder.

Ondertussen droom ik wel van een vader. Iemand met wie ik kan knuffelen, en die mij kan beschermen als ik bang ben, door mijn kamer alle spoken weghaalt. Zo’n vader wil ik, een held! Lotte heeft mij wel eens verteld dat haar vader dan heel grappig doet, als zij bang is voor een monster. Dan pakt hij een zaklamp, maakt hij de kamer helemaal donker en dan gaat hij met een kussensloop op zijn hoofd opzoek naar de monsters. Dat wil ik ook, een vader die er altijd voor mij is, en onvoorwaardelijk van mij houd.

Na school ga ik naar huis, door het parkje heen. Samen met mijn kunst handen in het gips, dat is helemaal opgedroogd. Mamma zal het wel mooi vinden, denk ik. Ik geef het wel aan mamma, en anders aan oma. Ik kom thuis, en mamma vraag aan haar of ik wat te drinken mag. Mamma pakt drinken voor mij en zet wat lekkers op tafel. Samen maken we een puzzel en vraagt mamma of ik nog wat leuks op school heb gedaan. ‘kijk mamma’, zeg ik, ‘we hebben gips kunstwerken gemaakt, voor vaderdag. Mag ik die naar pappa brengen?’ Mamma kijkt een beetje moeilijk, bijna alsof ze moet huilen, maar dat is niet de bedoeling! Ik leg het kunstwerk weg en zeg, ‘misschien als ik dit cadeautje geef, dan wil pappa me wel weer, dan is de straf over’. Mamma lacht en geeft me een knuffel. ‘zo werkt dat niet lieverd, het is te ingewikkeld, maar hij is wel heel erg mooi! Mag ik hem hebben? Dan hang ik hem op!’ ‘ja, prima’ zeg ik.

Advertenties

9 thoughts on “De confrontatie, Hoofdstuk 1

  1. Heftig…Nu ik zelf kinderen heb lijkt mij ontzettend moeilijk voor de kinderen en moeder om zoiets mee te maken. Maar ik denk dat jij (en weet niet welk gedeelte fictief is) en je moeder veel sterker geworden hierdoor.

    Liked by 1 persoon

  2. Heel mooi geschreven, erg sterk. Het is ook erg leerzaam om te weten wat er door het hoofd van een kind gaat (ook al verwoord jij het nu als volwassene). Alleen in dit stuk blijkt al pijnlijk duidelijk hoeveel onbegrip er is vanuit bijvoorbeeld de school. Kinderen worden vaak, ten onrechte, onderschat. Maar, ze weten en begrijpen zoveel meer dan wij denken.
    Je moeder had me al een deel van ‘ het verhaal’ verteld toen ik bij haar was, en ik ben erg benieuwd naar de rest van jouw perspectief. Inclusief het vleugje fantasie. ;)

    Liked by 1 persoon

  3. Oh het kan me dan veel beter voorstellen hoe dat moet zijn nu ik met dat kleine meisje die je toen was meelees.
    Ik ben benieuwd naar het vervolg.

    Like

Praat gezellig mee!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s