Die kleine overwinning

De wekker gaat, het is vroeg, 6 uur in de ochtend. Kreunend doe ik mijn ogen open en wens de eerste paar seconden dat ik door mag slapen. Vervolgens denk ik, nee, zo mag ik niet denken. Je staat niet zómaar vroeg op, je hebt een doel. Dus kom op, ga rechtop zitten voordat je weer in slaap valt.

Met die gedachte ga ik zitten, half slapend zorg ik dat ik onder de warmte van de dekens in de kleermakerszit ga zitten en steek een sigaret op. Dat moet je niet doen, zeggen mijn gedachte, dat komt niet ten goede van wat je, je lichaam zo laat doen. Ik negeer die gedachte, want ik heb immers een sigaretje nodig om wakker te worden. Na die eerste sigaret scan ik mijn Facebook om rustig wakker te worden.

ga nouhou roepen mijn gedachten en met tegenzin hijs ik mij op, trek mijn kleding en schoenen aan en strik mijn veters. Ik pak mijn telefoon, stop deze in mijn sport bh bij gebrek aan betere opbergruimte en ga vervolgens naar beneden om 2 glazen water te drinken alvorens ik het huis verlaat.

Als ik buiten sta is het koud en wil ik eigenlijk meteen weer naar binnen rennen, maar ik weet dat dat heel zwak zal zijn en dat als ik eenmaal bezig ben, dat ik het dan heerlijk vind. Ik laat de muziek door mijn lichaam heen sidderen en wordt er 1 mee. Ik hoor niks anders dan het heerlijke gedreun van mijn favoriete muziek. Mijn benen gaan ritmisch mee, en ik weet dat hoewel ik nu nog niet zover kom, dat dit wel komt. Dit is de eerste stap. Als ik het in het ijskoude weer kan rennen, kan ik dat ook als het warmer wordt en de eerste stralen van de zon zichtbaar worden.

Ik ren, ik ben vrij. Ik voel mijn kuiten en de voorkant van mijn onderbenen trekken, maar dat maakt niet uit. Ik push en push totdat ik net een stukje langer en een stukje sneller kan, na die ene kilometer draai ik om, wetende dat als ik nu al teveel van mijzelf vraag, dat ik dan niet meer ga. Ook al wil ik langer, ik moet het stapje voor stapje doen.

Eenmaal thuis aangekomen, hijgend van de inspanning en opwinding drink ik weer twee glazen water, ik heb een klein triomf gevoel, ik ben weer gegaan! De eerste keer dat ik wakker word van mijn wekker en tijd heb om te gaan. Vanavond ben ik wel doodop besef ik, maar dit maakt niet uit. Ik ga douchen, zo heet mogelijk en scrub mijn lichaam totdat het zacht aanvoelt waarna ik mijn huid verwen met een bodylotion. Dit omdat ik mijn lichaam een stukje verder en een stapje harder heb weten te pushen, wetende dat ik straks beter en sneller zal zijn, wetende dat als ik mijzelf zo lekker verwen met een hete douche, een heerlijke scrub en een lekker geurende bodylotion, dat ik daar ook naar ga uitkijken na mijn rondje. Niet alleen naar het rondje zelf.

God, ik ga steeds meer van hardlopen houden!

XOXO

Advertenties

13 thoughts on “Die kleine overwinning

  1. Ik heb ook vreselijke moeite om mijzelf te zetten tot hardlopen. Ik denk elke week van: zondag ga ik hardlopen. Maar als het dan zo ver is komt het er weer niet van. Goed dat jij jezelf wel zover kunt krijgen!

    Like

Praat gezellig mee!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s